ماجراهای عقد داداشم قسمت اول

خوب اوضاع همچنان خوب نیست و اضطراب ادامه پیدا کرده و بعد از مدتها که شبها خوب میخوابیدم دیشب وسط شب با تپش قلب بیدار شدم و تا صبح ناآروم خوابیدم. البته شاید به خاطر این باشه که دیروز زیاد قهوه خوردم. رئیس اصرار داره من را بفرسته یه ماموریت خارج از کشور یه کشور درپیت که اصلا علاقهای ندارم برم اما نمیخوام هم بگم که نمیرم. سازمان هم موافق نیست. رئیس همچنان اصرار داره. امیدوارم که مخالفت سازمان تاثیر داشته باشه و من معاف بشم از این ماجرا.یه تعطیلات بلند مدت نیاز دارم. مسافرت و استراحت و پسرک هم درس و مشق نداشته باشه. واقعا نیاز دارم.اون همکار جدید دردسرسازمون جابهجا شد و از اینجا رفت. علیرغم اینکه از رفتنش خوشحال شدم، اما دلم هم براش تنگ شده :) حداقل میشد دو کلمه باهاش حرف زد. این همکارهای فعلی که فقط غر زدن و ناله زدن بلدند. دیگه تقریبا از اتاقم بیرون نمیرم که نخوام باهاشون حرف بزنم. پسرک شدیدا داره برای خونه مامانم رفتن و اونجا موندن مقاومت میکنه. در آستانه نوجوانی، استقلال میخواد و دلش میخواد خونه خودمون باشه و زمان خودش را داشته باشه. درکش میکنم. به خصوص که اخلاق بابام را هم میدونم و احتمالا دلیل اصلیش برای اینکه نمیخواد بره اونجا گیر دادنهای ممتد بابامه. اما هنوز اینقدر عاقل نیست که بتونم بهش اعتماد کنم و توی خونه تنهاش بذارم. فکر کنید اولین باری که در مورد احتمال تنها موندن توی خونه بهش گفتم، گفت خیلی هم خوبه و نهار هم برای خودم نیمرو درست میکنم و کلید هم بهم بدید که میخوام برم بیرون و بیام بتونم! یعن یه پلن ساده که شامل تو خونه موندن باشه نداره! نمیدونم چکار کنم اما از حالا میگه که من میخوام تابستون خونه بمونم. حالا پسرک به کنار. پسرچه ماجراهای عقد داداشم قسمت اول...ادامه مطلب

اینقدر دیروز و امروز از دیدن آسمون آبی تعجبزده/ذوقزده بودم که خودم انگشت به دهن موندم.یعنی قبلاها آسمون همیشه آبی بود؟ یادم نیست راستش. ولی الان که آبی بودنش یک جورهایی عجیبه و غیرمنتظره شده! چه به روزمون اومده!سریال دیدن ادامه داره و خوب این سریال فرار از زندان به غیر از فصل یکش و تا حدودی فصل دو، بقیهاش چرنده. یعنی ده تا سور زده به فیلم هندی! نمیدونم چون خیلی از روش گذشته و قدیمیه اینقدر مسخره است یا کلا این طوری بوده. البته که بنده بیماری الزام به اتمام کارهای نیمهتمام دارم و نمیتونم کاری را نصفه بذارم و حالا هم مجبورم که هی نگاه کنم و هی به نویسنده فحش بدم.البته که این آقای ونورت میلر هم ژذابه (که طبق معمول گی هم هست) و به عنوان جاذبه بصری میشه حسابش کرد. پسرچه جونم بزرگ شده و روحیات و اخلاق خودش را پیدا کرده. خیلی بامزه حرف میزنه و استدلال میکنه. اخلاقش خیلی با پسرک فرق میکنه. نه اینکه بگم همه چیزش خوبه. نه، خیلی سختیهای خاص خودش را داره و کنار اومدن باهاش قلق داره و یه وقتهایی سخته، اما در عین حال خیلی مسائلی که در مورد پسرک معضله، در مورد اون اصلا وجود نداره و این کاملا به روحیه متفاوتشون برمیگرده. مثلا پسرک از اول مشکل دوستیابی داشت و همچنان داره و نمیتونه ارتباطاتش با دوستهاش را درست و حسابی تنظیم کنه و خیلی راحت مورد سوءاستفاده قرار میگیره. اما در مورد پسرچه، واقعا براش مهم نیست این موضوع و به راحتی هم دایره دوستان خودش را تشکیل میده. رفتم یه برنامه ورزشی برای خودم درست کردم و تصمیم دارم سعی کنم بهش عمل کنم. از شنبه! :) چندمین تلاش و تصمیمگیری توی این مسیر هست؟ خودم نمیدونم. فقط میدونم که الان بیشتر از هر چیزی تو دنیا دلم میخواد که فیت ماجراهای عقد داداشم قسمت اول...ادامه مطلب

خوب سریال فرار از زندان را تموم کردم. طی دو هفته کل 5 فصل را دیدم (البته دو فصلش کوتاه بود) و نتیجه این شد که فعلا قصد ندارم دوباره درگیر سریال دیگه ای بشم. البته که از فصل سه به بعد نگاه میکردم و در عین حال به خودم فحش میدادم. درست عین لاست که دیگه آخرهاش احساس میکردم نویسندهها ما رو احمق گیر آوردن هر مزخرفی به خوردمون میدن, اینا هم انگار دیگه هر چی نشدنی بود آورده بودند تو داستان و مزخرفی نبود که بهش اضافه نکنند. یعنی صدرحمت به فیلم هندی! اما خوب سرگرم کننده بود. اما فعلا قصد ندارم ادامه بدم. شاید سیتکام مفرح ببینم. دو فصل از بیگبنگ تئوری را ندیدم و شاید بذارم از اول ببینمش. البته که باز هم تجربه کردم که سریال دیدن چقدر روی راه افتادن مکالمه تاثیر داره. یعنی سوئیچ انگلیسی شدن تفکرت را میزنه.این آخر هفته را صد در صد توی خونه خودم را بستری کردم و از خونه تکون نخوردم. بعضی وقتها خونه درمانی لازم دارم. اگه خونه بدون حضور هیچ کس دیگهای باشه و خودم تنها باشم که دیگه عالی میشه. اما این محقق نشد و بچهها همش بودند. اما همین قدرش هم خوب بود.یک سری از سالهای زندگیم را انگار زندگی نکردم. خاطرههاش هم حتی محو شده برام. مثلا فاصله زمانی 22 تا 27 سالگی. این 5 سال معلوم نیست چرا اینقدر برام مبهمه. سالهای خوبی هم نبود برام. با خانواده کنتاکت داشتم و اونها هم اصلا درکم نمیکردند. دائما احساس لوزر بودن داشتم. در حالی که سالهای اوج بوده و باید زندگی میکردم. اما از دستشون دادم انگار. آرزوها و اهداف اون روزهام یادم هست. به هیچ کدومش نرسیدم. بعد از ازدواجم هم دورههای زیادی افسرده بودم. مثلا اون دو سال اول زندگی مشترک که پسرک نبود, خیلی خاطرات کمی ازشون تو ذهنم مونده. ذهنم قش ماجراهای عقد داداشم قسمت اول...ادامه مطلب

خوب خوب خوب.جهت ثبت در تاریخ اومدم بنویسم که از پریروز ویروس گوارشی امسال را هم گرفتم و با وضعیت گلاب به روتون دست به گریبان بودم و امتیاز این مرحله را هم از دست ندادم! اول پسرچه و بعد پسرک و بعد خودم به ترتیب درگیر شدیم.بابام هم این ویروسی که به چشم میزنه را خیلی خیلی شدید درگیرش شد و کار به سونوگرافی چشم و سیتیاسکن و اینها کشید اما خدا رو شکر بعد از 10-12 روزه خیلی بهتره اوضاعش.دیروز و پریروز را مرخصی بودم و از شدت بدندرد و بیحوصلگی میخواستم امروز را هم مرخصی بگیرم و حاضر بودم غرغر رئیس گرامی و متلکهای بعدیاش را هم به جون بخرم. البته که به طور کامل آنکال بودم و یه عالمه کار به صورت دورکاری انجام دادم اما خوب رئیس ما اگه ما حضور نداشته باشیم دچار اضطراب میشه و حس میکنه حقوقی که داریم میگیریم حرومه و اصولا مرخصی به نظر لطف اضافی در حق کارمنده, چه برسه به استعلاجی! تازه امروز مدرسه پسرک هم جلسه پیشرفت تحصیلی گذاشته بودند که ترجیح میدادم خودم برم و گفتم مرخصی میگیرم که به این کار هم برسم که از سر کار زنگ زدند که بعد از هرگز میخواهیم ازت تقدیر و تشکر کنیم (البته یه قسمت دیگه که باهاشون همکاری میکنم نه قسمت خودمون) دیگه من هم دیدم حیفه بعد این 15-16 سال یکی میخواد از ما تقدیر کنه از دستش بدیم. ماشالله رئیس خودمون اینقدر شجاعه و برش داره که تقدیر و تشکرش فقط به زبون و پشت در بستهاست. مشخصا از همکارها میترسه که ابراز کنه که یک نفر داره بهتر کار میکنه. خلاصه که دندان طمع را گذاشتم سر جاش باشه گفتم بیام ببینم چه تقدیری میخوان بکنند ازمون. حالا بعدا براتون تعریف میکنم چه خبر بود. جلسه مدرسه پسرک را هم قراره همسرجان بره. البته که این جلسات بیشتر به درد اون م ماجراهای عقد داداشم قسمت اول...ادامه مطلب

خوب امروز یه کم اخلاقم بهتره گفتم بیام بنویسم که همیشه بدخلقیهام اینجا ثبت نشه. گوش شیطون کر, فعلا با بیماری خاصی دست به گریبان نیستم. البته ته مونده تبخالهای اون هفته و یه کمی التهاب چشم هفته قبلی باقی مونده که قابل اغماضه.تازگی خیلی علاقهمند به گل و گیاه شدم. البته که خوندن وبلاگ تیلو هم بی تاثیر نیست در افزایش علاقه. البته از اونجایی که بنده (کلا خانوادگی) ید طولایی در خشکاندن گیاهان داریم و تنها گیاهی که از دست من نجات پیدا میکنه, پتوس هست که کلا به بیعاری معروفه, چندان موفقیتی در انتظارم نیست. اما خوب واقعا خیلی گیاه دوست دارم و هر بار که یک گیاه را میخشکونم تا مدتها غمگین و ناراحتم. پسرچه جونم هم خیلی خیلی گل و گیاه دوست داره و یکی از درخواستهای مداومش خریدن گلدونه. البته منزل ما شمالیه و اصلا نور نداریم و گیاهان بینوا واقعا اذیت میشن توی خونمون. اما به خاطر دلش چندتایی گلدون گرفتیم منجمله یه کاکتوس که حتی اون را هم خشکوندم! :)هفته پیش به مناسبت روز زن توی محل کار یک نمایشگاهی گذاشته بودند که گل و گیاه هم میفروختند و رفتم سه تا گلدون خریدم گذاتشتم بغل دستم هی قربون صدقهشون میرم. حالا بندگان خدا تا کی دووم بیارند نمیدانم! اینجا نور خیلی خوبه و پنجره آفتابگیر دارم اما خوب بازههای تعطیلات گلها بدون آب میمونند و اذیت میشن.به همسرجان هم گفتم حالا که اینقدر بچهها اصرار دارند برام هدیه بخرند به مناسبت روز مادر, گلدون بخرید! :) اونها هم دو تا گلدون خریدند که امیدوارم دوام بیارند.همچنان با رانندگی دست به گریبانم. به صورت تئوری تسلطم خوب شده اما هنوز از تنها پشت فرمون نشستن میترسم و بعضی وقتها هم که یک اشتباهی میکنم چنان اضطراب و تپش قلبی می گیرم که د ماجراهای عقد داداشم قسمت اول...ادامه مطلب